Mimaride yapıyı ayakta tutan kilit taşının sosyal hayatta karşılığı gelenek. Ziya Gökalp hars diyor bu bağa. Ana babayı, dedeyi toruna; ahbabı komşuya, ablayı dayıya, kirveyi sağdıca bağlayan, arkadaşı ahretliğe dönüştüren şeyin adıdır gelenek.

Gevşedi, ha koptu ha kopacak diye baktığımız, asansör kapısında karşılaştığımız aşina çehreye selam versek mi, yanlış anlaşılır mıyız diye tereddüt geçirdiğimiz, neyse ki pazar esnafının tanısın tanımasın her müşteriye abla, teyze, baba diye seslenerek kurmaya çalıştığı yakınlıkla hatırlattığı zincirimiz gelenek.

Arada kötü örneklerin yaygınlığına bakıp öf pöf dalgası kaplıyor içimi. Hele hele televizyonların çöp tenekesini boşaltırcasına önümüze döktüğü sözde haber bültenlerine bakınca... Sağda solda yaşını başını almış insanların küfürlü konuşmaları...

Sonra sokakta gözüme çarpan birkaç güzel insan, kızlı erkekli ellerinde ders kitaplarıyla güle oynaya koşuşan çocuklar... Sonunda içimi lebaleb ohlar kaplıyor, rahatlıyorum. Neyse ki tahrip makinesinin olanca gayretine rağmen bir şeyler hâlâ yerli yerinde.